Nagłówki lubią słowo „pijany”, ale prawniczo trzeba sprawę nazwać precyzyjnie: wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z 19 stycznia 2026 r., sygn. II W 1674/25, dotyczył wykroczenia z art. 87 § 1 k.w., czyli prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu, a nie przestępstwa prowadzenia w stanie nietrzeźwości. Kierujący został zatrzymany rano, a dwa pomiary wykazały 0,11 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd wymierzył mu 2500 zł grzywny oraz 6 miesięcy zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, zaliczając na poczet zakazu okres zatrzymania prawa jazdy.
To rozstrzygnięcie ma znaczenie znacznie szersze niż tylko jednostkowa sprawa z Torunia. Sąd powiedział wprost to, co wielu kierujących próbuje kwestionować: zawód kierowcy nie daje żadnej taryfy ulgowej, a fakt, że ktoś żyje „z prawa jazdy”, nie stanowi automatycznie argumentu za łagodniejszym potraktowaniem. Wręcz przeciwnie — w ocenie sądu zawodowy kierowca powinien mieć większą świadomość ryzyka, jakie niesie jazda po alkoholu, dlatego ten element może działać obciążająco, a nie łagodząco.
W tej konkretnej sprawie obwiniony tłumaczył, że poprzedniego wieczoru wypił jedno piwo, a rano zażył syrop na przeziębienie zawierający alkohol. Taka linia obrony nie odwróciła jednak wyniku postępowania. Sąd uznał, że skoro kierujący miał świadomość, iż spożywał alkohol „w jakiejkolwiek formie”, to nie mógł skutecznie zasłonić się własnym przekonaniem, że „do rana wszystko będzie dobrze”. Innymi słowy: ignorantia iuris nocet — w ruchu drogowym nie działa argument „myślałem, że już wywietrzało”.
To ważne także dlatego, że ustawowa granica „stanu po użyciu alkoholu” jest w Polsce określona bardzo wyraźnie. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości stan po użyciu alkoholu zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu wynosi od 0,2‰ do 0,5‰ we krwi albo od 0,1 mg do 0,25 mg w 1 dm³ wydychanego powietrza. W sprawie toruńskiej wynik 0,11 mg/l znajdował się więc ponad ustawowym progiem odpowiedzialności wykroczeniowej. To nie był „ślad”, „margines” ani „wątpliwość medialna”, lecz prawnie relewantny stan po użyciu alkoholu.
Obowiązujące dziś przepisy są zresztą dla kierujących jednoznaczne. Art. 87 § 1 k.w. przewiduje za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po użyciu alkoholu areszt albo grzywnę nie niższą niż 2500 zł, zaś art. 87 § 3 k.w. nakazuje orzec zakaz prowadzenia pojazdów. Z kolei art. 29 § 1 k.w. stanowi, że zakaz ten wymierza się od 6 miesięcy do 3 lat, a art. 24 § 1a k.w. pozwala wymierzyć grzywnę nawet do 30 000 zł. Jeżeli sprawca w ciągu dwóch lat od ostatniego prawomocnego ukarania popełni to samo wykroczenie ponownie, minimalna grzywna ulega dalszemu zaostrzeniu — ustawowo wynosi co najmniej dwukrotność dolnej granicy zagrożenia.
W praktyce oznacza to tyle, że sąd nie rozstrzyga już czy orzec zakaz prowadzenia pojazdów przy art. 87 § 1 k.w., lecz na jak długo i jakiego rodzaju pojazdy obejmie zakaz. W Toruniu sąd przypomniał właśnie tę zasadę: środek karny ma przede wszystkim funkcję prewencyjną, ma utrudniać lub uniemożliwiać popełnienie kolejnego czynu. Dlatego obrona oparta wyłącznie na tym, że bez prawa jazdy trudniej znaleźć pracę, nie mogła odwrócić ustawowego obowiązku. Sąd uwzględnił tę sytuację jedynie o tyle, że pozostał przy minimum 6 miesięcy, ale nie odstąpił od zakazu.
Najmocniejsza teza toruńskiego wyroku brzmi jednak inaczej: zawodowy kierowca nie zasługuje na ulgę z tego tylko powodu, że prowadzenie pojazdu stanowi dla niego źródło utrzymania. Sąd wskazał, że odebranie możliwości prowadzenia pojazdów zawodowemu kierowcy jest oczywiście bardziej dolegliwe niż dla osoby jeżdżącej okazjonalnie, lecz taka dolegliwość została przewidziana przez ustawodawcę świadomie. Co więcej, sąd uznał, że zawodowy kierowca powinien „szczególnie” zdawać sobie sprawę zarówno ze skutków prawnych, jak i z niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu. To już nie jest ton łagodzący, lecz wyraźny sygnał: im większa profesjonalizacja za kierownicą, tym większa odpowiedzialność.
Ten kierunek nie jest odosobniony. Sąd Okręgowy w Elblągu, VI Wydział Karny Odwoławczy, wyrok z 15 lutego 2022 r., sygn. VI Ka 13/22 — główna teza: przy wyniku 0,25 mg/l, czyli na górnej granicy stanu po użyciu alkoholu, nie ma podstaw do banalizowania czynu; sąd podkreślił prewencyjny sens zakazu i zaakcentował, że kierowca zawodowy powinien lepiej rozumieć negatywny wpływ alkoholu na zdolność prowadzenia pojazdu.
Podobnie Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, wyrok z 28 października 2022 r., sygn. II K 1189/22 — główna teza: nawet w sprawach granicznych, gdzie wynik badania oscyluje przy progu odpowiedzialności karnej i wykroczeniowej, sąd może ostatecznie przyjąć wykroczenie z art. 87 § 1 k.w., ale i tak orzec realnie dolegliwy zakaz prowadzenia pojazdów, jeżeli poziom alkoholu znajduje się przy najwyższych wartościach zarezerwowanych dla wykroczenia. W tej sprawie zapadła grzywna 3000 zł i roczny zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B.
Warto też zauważyć, że linia orzecznicza stale wzmacnia funkcję ochronną prawa wykroczeń w ruchu drogowym. To nie jest obszar, w którym sądy mają obowiązek szukać „wygodnych” wyjątków dla osób pracujących za kierownicą. Salus publica suprema lex esto — bezpieczeństwo publiczne pozostaje wartością pierwszoplanową. Jeśli więc kierowca zawodowy wsiada za kierownicę po alkoholu, sąd może potraktować jego profesjonalny status nie jako parasol ochronny, lecz jako argument za bardziej stanowczą reakcją.
Na tle polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego ta surowość nie jest przypadkiem. W policyjnym podsumowaniu działań ruchu drogowego za 2025 r. wskazano, że funkcjonariusze przeprowadzili 17 902 284 badań trzeźwości, a ujawnionych zostało 95 262 kierujących pod działaniem alkoholu. Jednocześnie w 2025 r. odnotowano 1 141 wypadków spowodowanych przez kierujących pod działaniem alkoholu, w których zginęły 124 osoby, a 1 439 zostało rannych. W takim kontekście sądowa argumentacja o prewencji i braku ulg dla kierowców zawodowych nie jest przesadą — jest konsekwencją realnego zagrożenia na drogach.
Z perspektywy praktyki prawnej płynie z tego jeden wniosek: kierowca zawodowy, który prowadzi pojazd po alkoholu, nie powinien zakładać, że jego sytuacja bytowa automatycznie złagodzi wyrok. Przeciwnie — coraz wyraźniej widać, że sądy postrzegają zawodowy charakter prowadzenia pojazdów jako czynnik zwiększający wymogi ostrożności. A skoro ustawodawca nakazał orzekanie zakazu przy art. 87 § 1 k.w., to spór toczy się już nie o samą zasadę odpowiedzialności, lecz o rozmiar sankcji. Dura lex, sed lex.
Podstawa prawna: art. 87 § 1 i § 3 k.w., art. 24 § 1a k.w., art. 29 § 1–4 k.w., art. 38 § 2 k.w., art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Kluczowe orzecznictwo:
Sąd Rejonowy w Toruniu, II Wydział Karny, wyrok z 19 stycznia 2026 r., sygn. II W 1674/25 — teza: zawodowy kierowca prowadzący po alkoholu nie powinien być traktowany ulgowo; jego status może działać obciążająco, a zakaz prowadzenia pojazdów ma charakter obligatoryjny.
Sąd Okręgowy w Elblągu, VI Wydział Karny Odwoławczy, wyrok z 15 lutego 2022 r., sygn. VI Ka 13/22 — teza: przy górnej granicy stanu po użyciu alkoholu brak podstaw do marginalizowania czynu; cele prewencji uzasadniają zakaz wykraczający ponad minimum.
Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, wyrok z 28 października 2022 r., sygn. II K 1189/22 — teza: sprawy graniczne co do poziomu alkoholu nie eliminują odpowiedzialności z art. 87 § 1 k.w.; sąd może orzec wyraźnie dolegliwy zakaz prowadzenia pojazdów.
📌Potrzebujesz pomocy prawnej? Skontaktuj się z nami
Każda sprawa prawna – nawet pozornie prosta – może kryć w sobie istotne ryzyka, o których łatwo zapomnieć bez specjalistycznej wiedzy. Przepisy często są niejednoznaczne, a ich interpretacja zależy od konkretnego stanu faktycznego, dotychczasowego orzecznictwa oraz przyjętej strategii procesowej.
Zanim podejmiesz jakiekolwiek kroki, warto skonsultować się z doświadczonym prawnikiem. Przeanalizujemy Twoją sytuację, wskażemy realne możliwości działania oraz pomożemy wybrać rozwiązanie najlepiej dopasowane do Twojego przypadku. Nasi eksperci z i Kancelarii Prawnej „Prawnik Warszawa” wielokrotnie wspierali osoby, które uważały, że znajdują się w sytuacji bez wyjścia.
📞 665-444-245
📧 kontakt@prawnikwaw.com
Nie odkładaj decyzji na później – napisz lub zadzwoń już dziś. Pierwszym krokiem do rozwiązania problemu prawnego jest rozmowa z prawnikiem, który rzetelnie oceni Twoją sprawę.
🔹 Publikacja została przygotowana na podstawie aktualnego stanu prawnego i orzecznictwa przez ekspertów z Kancelarii Prawnej „Prawnik Warszawa”. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości zalecamy indywidualną konsultację z prawnikiem.